Home     Op Kostschool - Thea Witteveen
Op Kostschool - Thea Witteveen

Op Kostschool - Thea Witteveen


De roman beschrijft het dagelijks leven op katholieke kostschool tegen de achtergrond van de oorlog

Deze roman beschrijft het dagelijks leven op een katholieke kostschool tegen de achtergrond van de oorlog.

Schrijver: Thea Witteveen
Vormgeving: Léon Mommersteeg

Uitgeverij: Nieuwe Druk
Eerste druk 2012
Paperback
Aantal pagina's: 94
Formaat: 14,8 x 21,0 cm
Genre: roman / autobiografisch
ISBN: 978-94-91409-04-2


14.50

€ 5.00

Voorraad: 1
Levertijd 1-2 werkdagen


Artikelcode: ND0027

Op Kostschool - Thea Witteveen


  • Productinformatie
  • Ook leverbaar

 

 


"Op Kostschool" is een autobiografische roman van Thea Witteveen. Samen met haar zus heeft Thea Witteveen de laatste oorlogsjaren op kostschool gezeten in Doesburg. De roman beschrijft het dagelijks leven op een katholieke kostschool tegen de achtergrond van de oorlog.

Het historische Doesburg

Toen dit gebouw als kostschool werd bestemd, misschien wel een eeuw geleden, heeft men naar een oplossing gezocht om zoveel mogelijk plaatsen te creëren. Ik houd van bouwkunde. Eigenlijk had ik dat willen studeren maar God trok mij aan mijn mouw, zei ze met een ondeugend lachje. Wij klemden onze kaken op elkaar en liepen braaf achter de zuster aan. Elke cel is anderhalf bij twee meter groot. Een plafond van vastgespijkerde latten erop, een gordijn voor elke cel, ook wel chambrette genoemd. Dit was onze slaapplaats.

Thea Witteveen (Velp) heeft reeds een indrukwekkend oeuvre. Haar belangrijkste werken zijn:

Weg uit de Vuurlinie (2004) , Dans van de Wilde Bij (1997) , Rode Lak & Ornamenten (gedichten, 2008) en Denkmasjien (kinderboek, 1991). Op Kostschool is haar eerste boek dat bij Nieuwe Druk is uitgegeven.

Over Thea Witteveen

“Het autobiografisch boek “Op Kostschool” dat ik nu bij uitgeverij De Nieuwe Druk te Velp mag uitgeven gaat over de jaren direct na de oorlog, die ik samen met mijn zusje op de kostschool te Doesburg doorbracht.”

Thea Witteveen werd in Tiel geboren en woont, na minstens 10 keer samen met haar helaas nu overleden echtgenoot en de witte poes Twix te zijn verhuisd, in Velp.

Na haar dagopleiding tot directiesecretaresse (in 1948), volgde ze nog een jaar Engelse en Franse conversatielessen. Want al schreef ze nu wel ‘mooie’ zakenbrieven in de zgn.vreemde talen, een ‘normaal’ gesprek daarin had ze tijdens die opleiding toch niet leren voeren. Eigenlijk wilde ze buitenlands correspondente worden. Wat dat inhield wist ze nauwelijks 'maar de liefde voor talen had haar dit ingegeven', zegt ze nu. Maar haar ouders, met de verschrikkingen van de oorlog nog in hun hoofd, brachten haar met klem van dit voornemen af. Het was veel beter, vonden zij, dat ze ‘op kantoor’ ging werken.

Maar het werk beviel haar slecht. Ze vond het vaak saai, ‘en,’ realiseerde ze zich later, ‘ik kon er te weinig van mezelf in kwijt.’ Daardoor veranderde ze vaak van baan, waarna ze begin zestiger jaren M.O. Nederlands ging studeren. Dit deed ze twee jaar, tot ze in 1966 - al een respectabel aantal jaren getrouwd - bij het krantenbedrijf J.J. Tijl te Zwolle terechtkwam als corrector. En later, op de uitgeverij J.J. Tijl, opdrachten uit het Duits vertaalde.

Het werk van haar man bracht met zich mee, dat ze vaak verhuisden. Daardoor kwam ze op het idee om freelance voor de uitgeverijen J.J.Tijl en La Rivière & Voorhoeve, eveneens te Zwolle, te gaan werken, wat haar meer tijd gaf om zelf eens een boek te schrijven. En toen in 1967 ‘Peter en Margreetje’ was verschenen, en daarna  in de loop van een paar jaar nog Het Denkmasjien en De Dans van de wilde bij '  gaf uitgeverij De Beuk het meer op volwassenen gerichte boekje 'Even een blik op oneindigheid' uit.

Ondanks dit succes begon ze in 1969 aan een cursus ceramiek, ‘want,’ vertelde ze: ‘ik voelde me onderhand een echte boekenwurm.’ Dit liep uit op een expositie samen met de keramisten Mobach bij de galerie Adlodi in Santpoort. Ze verkocht er een paar objecten. Dit gaf haar zo’n kick, dat ze van 1971 - 1975 heel intensief  lessen in diverse technieken volgde op de Vrije Kunstacademie in Den Haag en later in beeldhouwen bij o.a. Renate Vinken te Deventer en Peter v.d. Locht te Nijmegen. Van het schrijven voor kinderen kwam in die tijd niet veel terecht. Wel schreef ze gedichten en korte verhalen, die ze, toen ze in Velp kwam wonen (1975), bij kleine uitgeverijen publiceerde en in literaire café’s voorlas.

Waarom ze in 1990 toch weer kinderboeken ging schrijven? ‘Ik denk dat ik, al schrijvend, mezelf, net als kinderen, wil laten  verrassen door wonderlijke en soms onwerkelijke gebeurtenissen. In een zelf verzonnen verhaal kun je die elementen naar eigen fantasie laten ontstaan. Ik schrijf meestal realistische verhalen, maar de hoofdpersoon plaats ik vaak in een bizarre en/of droomachtige toestand.’


Over Léon Mommersteeg

Léon Mommersteeg is sinds 1984 werkzaam als freelance ontwerper. Regelmatig doet hij projecten samen met specialisten uit andere disciplines.
Léon doet veel met Netsuke, een oude Japanse traditie. Wereldwijd slechts een klein aantal kunstenaars en ambachtslieden houden zich noch bezig met het snijden ervan.
Netsukes zijn kleine kunstwerkjes die in vroeger tijden dienden om het koord van een tabakszak, een schrijfdoos enz. aan de gordel of riem te bevestigen. Léon maakt nog Netsuke's omdat het formaat, de detailering, de prachtige materialen en het meditatieve van het heel precies en nauwkeurig werken hem op het lijf geschreven is..