Home     Tijdloos - Sybold Deen
Tijdloos - Sybold Deen

Tijdloos - Sybold Deen


Debuutroman - een intrigerende roman in het schemergebied tussen droom en realiteit.

Gebeurtenissen in het schemergebied tussen droom en realiteit, een fictieve reis naar Mars, een demen- terende vader, een stukgelopen huwelijk, maar ook een nieuwe liefde én de drang tot schrijven vormen de ingrediënten voor een intrigerende zoektocht naar de werkelijkheid.
Lees HIER een fragment

Schrijver: Sybold Deen
Redactie: Bianca Nederlof
Omslag: Lycka till Productions
Omslagfoto en foto's binnenwerk: Sybold Deen
Tekening auteur: zelfportret

Uitgeverij: Lycka till Förlag
Eerste druk mei 2014
Paperback
Aantal pagina's: 240
Formaat: 14,0 x 21,0 cm
Genre: roman / fictie
ISBN: 978 94 92040 00 8


18.50

€ 5.00

Voorraad: 4
Levertijd 1-2 werkdagen


Artikelcode: LT0010

Tijdloos - Sybold Deen


  • Productinformatie
  • Ook leverbaar

 

 


NU BESCHIKBAAR:
Een fragment (5 pagina's) uit het boek Tijdloos van Sybold Deen. Klik HIER om het fragment te lezen.

In zijn debuutroman ‘Tijdloos - Zoektocht naar de werkelijkheid’ neemt de auteur de lezer mee in een zoektocht die soms aangrijpend, soms ontroerend en soms zelfs beangstigend is, maar telkens stemt tot nadenken. Welkom in Sybolds universum!

Gebeurtenissen in het schemergebied tussen droom en realiteit, een fictieve reis naar Mars, een dementerende vader, een stukgelopen huwelijk, maar ook een nieuwe liefde én de drang tot schrijven vormen de ingrediënten voor een intrigerende zoektocht naar de werkelijkheid.

Tijdloos is een roman waarin de auteur zijn ideeën over tijd en ruimte en feitelijk over ons hele bestaan uiteenzet, door een verhaal te vertellen over een man van middelbare leeftijd die na een aantal gebeurtenissen in zijn privésfeer besluit op zoek te gaan naar de werkelijkheid. Dit verhaal is dus feitelijk de drager voor zijn persoonlijke opvatting dat tijd een illusie is en vermoedelijk ons hele bestaan en het hele universum kunstmatig is.

'Stel dat wij gelijk hebben en tijd een illusie is,' zegt Yvonne, 'wat verbergt die illusie dan en waarom?'
'De werkelijkheid,' zeg ik. 'En ik heb echt geen flauw idee waarom.'
'En de werkelijkheid is dat tijd niet bestaat?' vraagt ze.
'Exact! Alles is allang gebeurd.'
'Alles is allang gebeurd,' herhaalt ze.
Ze proeft de woorden. Ze proeft de implicatie. Ze proeft de werkelijkheid.

Over Sybold Deen

Sybold Deen (1962) wilde als tiener graag striptekenaar worden, maar ontbeerde, hoewel hij heel aardig kon tekenen, voldoende talent om die droom waar te maken.

Sybold was lange tijd werkzaam in de wereld van marketing en reclame, maar besloot vorig jaar dat hij zijn behoefte om verhalen te vertellen in daden om moest zetten en begon aan 'Tijdloos' te werken.

Engelse vertaling.

Sybold Deen heeft zijn roman inmiddels ook vertaald naar het Engels en is bezig met het vinden van een uitgever voor Engelstalige landen.

Hier onder een gedeelte uit het Engelstalige boek:

"I've told you before that I have my doubts about the authenticity of our existence, of our world. And that I vehemently oppose this idea. And that opposition to the idea that we could not be real seems to be universal. But why do we want to be real, so much? Why do we want our world to be real? Why? Auschwitz, Hiroshima, Srebrenica, Darfur. All real!"
Yvonne listens without interrupting me.
"And while we're sitting here on the sofa with a glass of wine, in a slum in Santiago a woman is being raped by her neighbor for the second time, a man from Sydney, who was unemployed for three years and did not know how he would ever have to pay his debts jumps before the train between Wangaratta and Wodonga, because he wanted to see places where he was happy in his youth for the last time, and a sadistic father in Novosibirsk cuts, for the very eyes of his six year old daughter's, the throat of her pet rabbit."
"Stop, stop!" Yvonne reacts fiercely.
"No, I do not, because eventhough these are only random examples that I made up on the spot here, the fact is that there are all sorts of terrible things happening constantly in the world. And so I wonder why I feel so strongly opposed to the idea that our reality is not really reality. "
"That's funny," Yvonne interrupts me. "Three times the word real in close succession and what you say is yet worthwhile."
There’s probably a faint smile on my face right now, but I can not see.
"Actually, Is should not mind if we only had to play roles, shouldn’t I? But the point is that apparently it is not acceptable that there is so much misery in the world and all that suffering, that people do experience as genuine, would be the results of roles that they have not chosen themselves."
"Yes, I know what you mean. I remember nine eleven very well."
Yvonne's glass is empty now, I grab it and put it on the coffee table.
She continues: "Those images of New York on that beautiful sunny late summer day, that alienating feeling of almost perfection when the plane disappeared in that tower. I almost do not dare to say and I know a lot of people would be upset if I'd say it publicly, but it was so perfect and so well portrayed that it looked like art. "
"Art?"
"Yes, art, because of the perfection, because the alienating effect it had. Realising there were people aboard those planes and in those towers, realising people had died on impact, and a lot of people were going to die, and that the lives of many survivors were being destroyed, came after a while. It seemed like a movie, it just could not be real! It was so absurd, so unthinkable, that it could not really be happing, to my mind."
"I remember the Big Brother television show that was being broadcasted these days. It was customary for the residents of the Big Brother House no to hear anything of what was going on in the outside world, so they could not anticipate to public reactions to their behaviour. So they had no TV and they could also read no newspapers. The editors of the show decided a few days after the attacks that the impact was so great that they should not hold back information about nine eleven any longer. So some newspapers were brought to the Big Brother House. The residents, who had no further information and were not able to review their opinion, decided that it could not be real. They thought it was a test, a part of the show and that the papers they received were made especially for them. They even went looking for flaws eagerly, to proof that something absurd like planes flying into skyscrapers must have been made up.
"Okay, but what's your point?"
"Well, don’t you think it is really strange that we tend to find some events in our world so absurd that we cannot accept them to be real, but yet at the same time we do oppose strongly to the idea that our whole world would not be real?”
"You put everything into question."
"Yes, I do indeed. And I will not make many friends along. I dare to doubt everything. Our whole existence. I oppose the idea we are not real, but at the same time keep in mind this might yet be the case. I will most likely never be able to prove neither the one nor the other. Tell me, how could you ever prove the authenticity of our existence? I don’t think anyone can. Not even the biggest brainiac in physics."